உணராதபோதும்... கவிதை - ஈரோடு நாகராஜ்

கொய்யா மரத்தின் பூக்களுக்காய்
பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்கின்றன

பிரயாணிகள் விமானங்களுக்கிடையில்
தலைவர்களை சபித்தபடி சுமக்கும்
உலங்கு ஊர்திகளைப் போல்
ஓரிரு தும்பிகள்,
முதல் மாடியின் ஜன்னல்களை
முயன்று பார்க்கின்றன.

குவிக் குவிக்கெனக் குரலெழுப்பி
ஒன்றையொன்று துரத்தியபடி
கூடடைகின்றன தையல்சிட்டுகள்

யாரறிவர், ஹரி ஹரி என்னுமொரு
நாமஸ்மரணமாக இருக்கலாம்
அஃதினிய ஓசை.

தட்டில் வைத்த
அரிசியும் பருப்பும் தீராதிருக்க,
துளசிச் செடியின் வேரருகில்
கள்ளிப்பூச்சி தேடுகின்றாள்
தையலாள்.

காதோரம் இதழ் பட்டுக்
காதலி படபடப்பது போல்
வந்தமரும் கிளையெல்லாம்
வடிவமைக்கின்றன இலைகளின் சிலிர்ப்பை;
மயிர்க்கூச்செறிகின்றன மரங்கள்.

கூட்டம்போட்டும் கரைந்தும்
கடந்து போன சுயம்வரம் ஒன்றினால்
மேடான வயிற்றைச் சுமந்தபடி
தத்தித் தத்தி நடக்கிறாள்
வேப்பமரக் கிளையொன்றில்,

இரவோ நாளையோ
இன்னும் சில நாட்களிலோ
பொன் குஞ்சுகள் குரலெழுப்பும்.

பட்டாம்பூச்சிகள்,
தையல் சிட்டுகள்,
எப்போதாவது எட்டிப்பார்க்கும்
வர்ணபஞ்சக் கிளிகள்,
தும்பிகள், காகங்கள்...

வெயிலையே உணராமல்
வெளியிலேயே அமர்ந்திருந்தேன்
கவிதையை உணராதும்
கலையாய் வாழும்
பறவைகள் போல.

- ஈரோடு நாகராஜ்


quick-hurry-hari